ଅଦ୍ଭୁତ ପରଶ! 3 1 —ଆଇ କଣକର ମାଟିଆ ରଙ୍ଗର ଦଫାଦାର କୋଷ ( ଯନଙ୍କ ହାତରେ ତନ ଖଣ୍ଡି ବହି ମେଲ ହୋଇ ରହିଅଛୁ । ଏହି ସେଥିରୁ କରୁ ତାର ପୂବଂ ରଙ୍ଗ ସ୍ଵରୂପ ଭକ୍ତିସଙ୍ଗୀତ ବୋଲ ଯାଉଅଛୁ । ସାହେବଙ୍କର କକର ଗୌରବକୁ ସେ ଦୁଇ- ଜଣ ଯାକ ପାଲରେ ପାଲିଆ ଗାୟକର ସ୍ପରକୁ ଛଡ଼ାଇ ନେଲ ପର ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ସାହେବଙ୍କ ତୁଣ୍ଡରୁ ଛଡ଼ାଇ ନେଇ ସମ- ସ୍ବରରେ ଖାଉଅଛନ୍ତି । ଅମ୍ଭେମାନେ ଗଲବେଳକୁ ଗାଁର ପ୍ରାପ୍ତି ସର ଅସିଥୁଲ । ଘୃଶ୍ୟକୁ ଯେଉଁ ପଦକ ଶୁଣାଗଲ, ତାହା ଶେଷ ପଦ, କ (ଘୋଷା) ଧ୍ରୁବପଦ, କଷ୍ଟ ପାଈକୁ ନାହଁ—ତେବେ ସାହେବ ତାଙ୍କର କପିଳ-ଢୋଲା ଯେ;ତକ ଉପରକୁ ଗୋଧି- ଦେଇ ଉଦନାସ୍ତିନି ବନେଶ୍ୱରେ ଏଭଳ ଗାଉଲେ ~~ ଶୁଣିଅଛୁ । ସେ ଯିଶୁ ପ୍ରାଣପ ଉଅଣ୍ଟା ଶୀ ତାଙ୍କୁ ସମର୍ଥ ଡେହପ୍ରାଣ କାଣ୍ଡି । ଏହି ପଦକ ପରେ ଘୋଷ — ନାହିଁ ନାହିଁ ଅନ୍ୟ ଗ ମନ କର ଯିଶୁଖ୍ରୀଷ୍ଟର ସଙ୍ଗେ ପ୍ରୀଷ୍ମ । ପାଳଅ ଦୁହେଁ ଏହାକୁ ଅନ୍ୟପ୍ରକାରେ ଅର୍ଥାତ୍ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟବନ ସ୍ବରରେ କୋଲୱାରଲ ପରେ ସାହେବ କହ ମୁନଦେଇ ପାଖ- ବାଲୁଙ୍କ କାରକୁ ବଢ଼ାଇଦେଇ ବକ୍ତ ଚା ଆରମ୍ଭ କଲେ— “ ସ୍କୁଲ୍ ମାନେ, ଆମ୍ଭେ ସାମ୍ ସମୁଦ୍ର ପାର ହୋଇ ଆସିଅଛୁ । Digitized by srujanika@gmail.com
