ସା—ନା, à ହୋଇ ପାରଇ ନାହିଁ । ସେ କଲେ ସାମାନ୍ୟ ଲୋକ ଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଗଈ ମଧ୍ୟ ଭଲ ନ ଠିଲ । ସେ ମନୁଷ୍ୟ, ଡେବ କେବେ ନୁହନ୍ତି ! (ହଠାତ୍ ଜଣେ ବାହାରପଡ଼େ ଉଇସ୍ମରରେ କହଲ, କଣ, ଅମ୍ବ ଜଗନ୍ନାଥେ ଈଶ୍ବର ନୁହ ? ) ସା—ଗୋଲମାଲ କର ନାହିଁ । ଶୁଣ, ଜଗଡ଼ାଠଙ୍କୁ କ୍ରମେ ହଣ୍ଡି, ମାନେ ପୂଜା କରିଛି । ସେ ଏ ନେଶର ନାଠ ବୈଦେ—“ସେ ସୁରତର ନାଠ, ଜଗର ନାଥ କେବେ ନୂହଣ୍ଡି । ଆଉ ସେ ଡେକନ୍ଧା ନହ—ସେ କାଠ— ପି—କେବେ ଧୂମ୍ବର ଶଏ, ଆଉ ସେ କେଉଁଠି ଥାନ୍ତି ? ଦା — ଈଶ୍ବର ସମଙ୍କ ର ପିଢା—ସର୍ଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ପଣ୍ଟିବାକୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚୁ ଡେଉଛନ୍ତି, ସେ ସ୍ଵର୍ଗରେ ଥଣ୍ଡା ପାଣିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ମନୁଷ୍ୟ ପରିତ୍ରାଣ ପାଇଲେ ସେଠାକୁ ଯାଇ ଫାଇବେ । ପି—ଅଚ୍ଛା, ଆପଣ ଈଶ୍ବରଙ୍କୁ ଦେଖିଛନ୍ତି ? ଶି ସା—( କ୍ଷଣେ ଚିନ୍ତା ଅଭିନୟୂର ) ହଁ, ଅମ୍ବେ ଭେଟିଛୁ । ( ପିଲ୍ଲଭ ଅଗ୍ରହ ଦେଖି ) ଧୂମେ ଅମ୍ବ କୋଠିକୁ ଲେ ସବୁ ବଧାଇ ଜେରୁ । ଭୁବନ ନେଲେ ସରୁ ଆପେ ଜାନି ପାଣ୍ଡବ । ଅମ୍ବ ବୌଠିକୁ ଗଲେ ଅମ୍ବର ସ୍ତ୍ରୀ, Digitized by srujanika@gmail.com
