( ୧୪ )
ଗୁରୁ ଶ୍ଵାମିତ୍ର ପଟଶାସ୍ତ୍ରରେ କର୍ଣ, ସୁରବେ ମେଧ୍ୟ୩, ଜ୍ଞାନୀ, ଧୀର, ଶିଶୁ ସ୍ପଷ୍ଟବରେ ପତିରୁହ ଟାରର କରେ, ଦେଲେକ ବପୁଷ୍ପ ଶିଶୁ ସକଳି ବନ୍ୟାରେ । ଶାଈଲ ପାଠପର, ଖୁଣିଥରେ ମାତ୍ର ଆଶ୍ୱିନ କଲେକସବଂ ଗୁମ୍ଫାବାଳୀ ସ୍ମର ।- ପ୍ରକୃତରେ ଜ୍ୟୋଷଶାଳୀ ଯେମନ୍ତ ସରବ: ମଣିକାର ହସ୍ତଲଗି କରେ ଝଳକ । ସଶସ୍ତ୍ର ଏଯରେ ହୃଦରେ ପ୍ରଭୂ, ବସ୍ତ୍ର, ବସ୍ତାର, ଶୁଣି ଗୁରୁଙ୍କ ବଚନ ସ୍ବଭାବେ ଜ୍ଵଳନଶୀଳ ହେଲେହେଁ ଜୀବକ ସମୀରଣ ସହପୂଜା ହୁଏ ଆବଶ୍ୟକ । କାନନେ ଲୁକ୍କୁମ ଯଥା ତମନ୍ତେ ବକାଶେ, ହେଲେ.ପର୍ଣ୍ଣ ଘ ସୁଭ ଅଳ୍ପ ବିଦ୍ୟାଭ୍ ) ସମପାଠୀ ଶିଶୁକାନି ହେବେନ୍ତ କର୍ଷ ? ଦୈବୱେବ ଯା ସ୍ଵଭବେ ରହିଛୁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ I ବ୍ୟାୟମ, କ୍ରୀଡାରେ, ଅଶ୍ଚଗଜ ଅବେହ ସମକକ୍ଷ ପ୍ରଭଦ୍ମିନୀ ଅଳ୍ପନା ଜଣେ । ଝିଲେ ମଧ୍ୟ "ସି ବନସ୍ତ ମୃଗୟା କ୍ଷେତ୍ରରେ, ପଡ଼ିଲୁ ଚମକ ଭଳି କକଥା ମନରେ । ସହଜେ ପୀରର ବସ୍ତ୍ର ଲକ୍ଷପଶ୍ନ ପ୍ରାଣ - ମାତ୍ରଛସ୍ତେ ଡଃ ଖସି ଯିରେ ଧନୁର୍ବାଣ ଧାର ଦୋକ ପ ଦେଖିଲେ ନି; ଓଡ୍ର ପଡ଼ର ପଦ୍ମ ଉପରୁ ଘକ୍ଷଣେ l - } Digitized by PPRACHIN, SOA
