ଅବକାଶଚିନ୍ତା/ଅନାଥ କଳିକା

ଉଇକିପାଠାଗାର ରୁ
Jump to navigation Jump to search
ଅବକାଶଚିନ୍ତା ଲେଖକ/କବି: ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସ
ଅନାଥା କଳିକା

<poem> ନବୀନ ମଲିକା ଚାରୁ କୋମଳ୍ କଳିକା, ପ୍ରକୃତି-ଜନନୀ କୋଳେ ସରଳା ବାଳିକା୤ ଭୋଗି ନାହିଁ ଭବ-ଦୁଃଖ ଝଡ଼ ଝଞ୍ଜାବାତ, ଅତିକ୍ରମ ନାହିଁ ବାଳା ଜୀବନ-ପ୍ରଭାତ୤ ତରୁଣ ଛଟକ ଭାବ ଅପାଙ୍ଗ-ଚାହାଣୀ, ଚତୁର ସୁହାସ ଆଜି ନାହିଁ କିଛି ଜାଣି୤ ଦରୋଟି ହସଇ ଶୁଣି ବିହଙ୍ଗମ ଋତୁ, ବୃନ୍ତାସନେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଦୋଳାଏ ମାରୁତି୤ ସ୍ବର୍ଗୀୟ ସରଳ ଭାବେ ପବିତ୍ର ମାଧୁରୀ, ଏ ନବ କୋରକେ ଅଛି ଅପ୍ରକାଶ୍ୟେ ପୂରି୤ ଶୈଶବ ସମୟ ତାର ଅଜ୍ଞାନ ସମୟ, ଏ କାଳେ ଭ୍ରମର ସଙ୍ଗେ ହେଲା ପରିଣୟ୤ ପର ପୂତ୍ରେ ପର କନ୍ୟା ହୁଏ କିମ୍ପା ବନ୍ଦୀ, ସାମାନ୍ୟ କଳିକା କାହୁଁ ଜାଣିବା ସେ ସନ୍ଧି? ଯୌବନ ସରସେ ନାହିଁ ଲାବଣ୍ୟ-ତରଙ୍ଗ, ସରସ ବସନ୍ତେ ସ୍ଫୁଟ ହୋଇନାହିଁ ଅଙ୍ଗ୤ ଅନ୍ତର ନିହିତ ମଧୁ ଦେଇନାହିଁ ଦେଖା, ଯୁବତୀ ପଦରେ ଧନୀ ହୋଇନାହିଁ ଲେଖା୤ ପ୍ରଣୟୀ ଭ୍ରମର ତେଣୁ କେବେ କେବେ ଆସେ, ଭ୍ରମଇ ଏକାନ୍ତେ ବାଳବଳିକା ସକାଶେ୤ ଗୁଣୁ ଗୁଣୁ ସ୍ବରେ ଅତି ଅପ୍ରକଟ ତାନେ, ନିତି ନୀତି ଉପଦେଶ କହଇ ତା କାନେ୤ ତାହାର ଶୈଶବ ତନୁ କେବେ ନ ପରଶେ, ଭବିଷ୍ୟର ସୁଖ ଚିତ୍ର ଅଙ୍କଇ ମାନସେ୤ କରେ ଅନୁକ୍ଷଣ ଭାବୀ-ପ୍ରମୋଦ କଳ୍ପନା, ନ ଜାଣି ସମୟେ ହେବ ଆସି କି ଘଟନା୤ ଆହା କି ବିଚିତ୍ର ଭବେ ବିଧାତା ବିଚାର, ଆହ୍ଲାଦ ସଙ୍ଗତେ ଥାଏ କଷଣ ଅପାର୤ ବସନ୍ତ ପ୍ରଦୋଷେ ଯେବେ ଫୁଟିଲା ସେ କଳି, ପାନ୍ଥ ପଦେ ଦଳିହୋଇ ନାଶ ଗଲା ଅଳି୤ ଫୁଲ ପ୍ରକଟିତ ବାସେ ପ୍ରୟୋଜନ କିସ? ହୋଇଲା ସରସ ମଧୁ ଏବେ ସିନା ବିଷ! ମଧୁ ପିଇବାକୁ ଏଥି ନାହିଁ ତ ମଧୂପ, ରସିକ ନ ଥିଲେ କିଏ ଆଦରେ ଏ ରୂପ? ବନ-ନିବାସିନୀ ମଲ୍ଲୀ ଏ ନବ ଯୌବନେ, ଏକାକିନୀ ଅନାଇଛି ଅନନ୍ତ ଗଗନେ୤ ନୀରବେ ଶିଶିର-ଅଶ୍ରୁ ଗଳି ନୟନୁଁ, କମ୍ପେ ବିଧୂରାର ଆହା ନିରାଶ୍ରୟ ତନୁ୤ ଗୁପତେ ବାହୁନି କି ସେ କରଇ ବିଳାପ, ପାଷାଣ ମାନବ-ହୃଦ ଜାଣେ କି ସେ ତାପ? ସହୃଦୟେ କେହି ଥରେ ନ ପକାଏ ଦୃଷ୍ଟି, ଧରାଧାମେ ଅକାରଣ ହେଲା କି ତା ସୃଷ୍ଟି? ବୃଥା ଶୋକ ପରିହର ମଲ୍ଲିକା-ସୁନ୍ଦରୀ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧର ଏବେ ତୁମ ଅଦୃଷ୍ଟ ସୁମରି୤ ସୁମନ ସମାଜ ହୃଦେ ନାହିଁ ଦୟା ଲେଶ, ନ ଶୁଣନ୍ତୁ ତୋ ବିଳାପ ନ ଜାଣନ୍ତି କ୍ଲେଶ୤ ପ୍ରଣୟର ସ୍ଥାନ ନୁହେ ଏ ସଂସାର ଏକା, ପ୍ରେମେ ପ୍ରଣୟୀ ସଙ୍ଗତେ ହେବ ସ୍ବର୍ଗେ ଦେଖା୤ ଏହି ଦିବ୍ୟ ସାନ୍ତ୍ବନାରେ ଆଶ୍ବାସିଣ ମନେ, କ୍ଷଣେ ଏଥି ରହି ଚଳ ଅମର ଭୁବନେ୤