ସୁଲକ୍ଷଣୀ | ରଣ ବଙ୍ଗଳାଶୀ । 28 ଶର ଦଚନ୍ଦ୍ର ବଦନାଲୁ ଦିନ ବଚନ ଏ ପୁରୁଷର । ଶଣରକ୍ଷଣ ପରିର୍ମାଣ କରି ମାରୁଅଛୁ ମାରଶର । ଏ ! ସରଳ ହୃଦ୍ ଶଦ୍ଦ ନ କରି ମୁଁ ହଂସ ଭୂ ମାନସର । ସରପରୁ ପୋଷ୍ଠି ନୀଶିବା ଅବ ଦୋଷ ନ ଘେନ ଦାସର । ୨ । ସରଳନା କରି ବର୍ଷ ଲବାଇବା ପାଇଁ କି ଖୋଜ ଅସ୍ତ୍ରର । ଶରଧାବତ୍ତ ମେ। ଦୁଃଖ ଦେଖି ଭୋଷ ହେବକ ମାନସର | ୩ | ସର ଘନକେଶୀର ସରୁନାଲେ ମୋ ହୃଦ ଅପସର । ଶର ଧାଇରେ ଠିକ ଠିକ କଲଣି ଏବେ ତାଙ୍କୁ ଫୁଲଶର | ୪ | ସରଇ କି କଳ୍ପତରୁ ଫଲ ହେଲେ ବରଦ ପ୍ରଭବାସର । ସରସ୍ଵ ଭ୍ଷ ପରେ ପଦେ ମୁଁ କୃକ୍ତ ରମଣୀଈର ୮ * ! ସରସ୍ଥି ଅଲଭ୍ୟ ଲଭା ପର୍ୟ୍ ମୁଁ ତୋ ଚରଣ ସାରସ୍ବର । ସ୍କର ସ୍ପପସପ୍ନ ଦୋଷ ନାହିଁ କର ପାଇ କି ମୁଁ ଭ ସ୍ପଷର । ୬ । ସଇର ଘର ନୟନରୁ ଜରଙ୍ଗ ଶ୍ରୀମୁଖ ଅବରଶବ୍ଦ । ଧୀରକୃତ ଧରି ସେଠମାଧେ ବ ହେଉ ଏ ମୋ ଚନାଶର । ୭ । ସ୍କରଘା ଅନ୍ନ ଉପାୟରେ କାଏ କି ବନେ ମଧୁର ସ୍ୱର । ସରକ୍ଷଣ। ହେଲେ ବନ ଦନା ଦିନ ସରଇ ଶକି ସର 1 ସୁରମା ପର ଗଣରେ ଉତ୍ପାଦ ଅପସର ଆକାଶର । ସରଗ ନାଇ ଥଲେ କି ହେବ ଭୟୂହର ରୁ ମୋ ରଦ୍ଦଶର ! ୯ । ସରଜାଧିକି ଉକନ୍ତୁଣ୍ଡ ରସିକେ šକାଇଥୁଲ ଯଶର । ଶର ବଫର ରଖିବ ନାହିଁ ଏବେ ପାଇଛୁ ପ୍ରଖୁଣ ଶର ( ୧° । ସରସର ଚୂଳା ଗଣ୍ଡି ଭିର୍ଣ୍ଣ ଛେତ ଦେଉ ଶିର ହରଷର । ସରଘର' ସଖ ଭଜନର ମୋର ରଧାନ କୃପାର । ୯୯ ।
